Hoe Reizen zonder Route begon

Reizen zonder Route begon al in 2017, op een scooter in Vietnam. Ik was 20, het was mijn eerste grote reis en ik had eigenlijk geen idee hoe het allemaal werkte. En dat geeft niet, onderweg leerde ik vanzelf. Maar spannend was het wel.

Vietnam, 20 jaar oud en geen plan

Een goede vriend van me was bijna een jaar op wereldreis geweest en eindigde zijn trip in Vietnam. Ik vloog erheen om hem te ontmoeten en samen die laatste maand te rijden. Hij wist inmiddels hoe reizen werkte, en ik leerde veel dingen van hem.

Ons plan was simpel: een maand de tijd, van zuid naar noord op de scooter. Wat we onderweg gingen doen, geen idee. Elke avond deden we research voor de volgende dag, op internet maar ook gewoon door te vragen in het hostel of aan mensen die we onderweg tegenkwamen. En overdag reden we gewoon. Landweggetjes in plaats van drukke wegen, zijstraatjes in als er iets interessants leek, dorpjes in als we er zin in hadden.

We kwamen op plekken waar geen enkele toerist kwam. Mensen zwaaiden als we voorbijreden, kinderen kwamen naar buiten om een foto te maken, en soms reden we urenlang zonder ook maar één tegenligger te zien.

Dat gevoel, dat we echt in Vietnam waren en niet op een toeristisch parcours, dat heb ik nooit vergeten. Ik had toen nog geen naam voor wat we deden, ik dacht dat het 'normaal was'. Maar ik voelde wel dat het precies goed was. Het was eigenlijk de beste start dat ik ooit had kunnen wensen. Na Vietnam reisde ik nog 2 maanden solo verder.

Het zaadje dat jaren bleef liggen

Terug in Nederland ging het leven gewoon verder. Ik had een fijn leven, goede vrienden, leuk werk. Ik was gelukkig en blij. Maar ergens in mijn achterhoofd bleef dat gevoel hangen. Die vrijheid van niet weten wat de volgende dag brengt. Die ruimte om te gaan waar je zin in hebt. Het gevoel dat je reis zich vanzelf schrijft. Het sluimerde jaren. Niet als onvrede, maar als iets wat ik kende en miste zonder er actief naar op zoek te gaan. Tot het in 2023 voelde als nu of nooit.

Australië en het moment waarop alles klikte

Ik had mijn baan opgezegd, vloog met een vriendin naar de Filipijnen en reisde daarna alleen door naar Sydney. Geen groot plan, geen uitgestippelde route. Mijn eerste week had ik geboekt via Welcome to Travel als zachte landing, en verder hield ik alles open.

Vanuit Sydney wist ik niet welke kant ik op wilde. Richting Melbourne? De oostkust af? Gewoon in Sydney blijven? Ik liet het allemaal open en besloot te wachten op wat er op mijn pad zou komen. Wie zou ik ontmoeten? Welke plannen zouden zij hebben? Waar zou ik zelf zin in hebben op dat moment?

Een vriendin raadde me een plek in West-Australië aan dat telde voor de 88 dagen remote work (dat je nodig hebt voor een 2e visum). Na een snelle sollicitatie kon ik daar aan het werk. En zo schreef de rest van het avontuur zich vanzelf. Op dat moment besefte ik dat dit precies was wat ik zocht. Niet alleen een reis, maar een manier van reizen. Die vrijheid die ik voor het eerst voelde in Vietnam, die kwam weer terug.

En nu

Nu, in 2026, worden er nog steeds hoofdstukken toegevoegd aan dat avontuur. De aanpak is hetzelfde als op die scooter in Vietnam: een richting bepalen, de essentiële dingen regelen, en de rest openlaten. Meebewegen met wat er op je pad komt, beslissingen nemen op het moment zelf, en vertrouwen dat het goed komt.

Ik merkte in mijn omgeving dat veel mensen graag willen reizen, maar niet goed weten hoe. Ze willen los, maar durven niet zonder concreet plan op pad te gaan. Dat herken ik, want ik weet hoe dat voelt voordat je de stap zet. Daarom ben ik Reizen zonder Route begonnen. Niet om te zeggen dat mijn manier de enige juiste is, maar om te laten zien dat het ook anders kan. Dat reizen zonder uitgestippelde route niet roekeloos is, maar juist de mooiste dingen oplevert. En dat jij dat ook kunt.

Dat is Reizen zonder Route. Niet als filosofie die ik ooit bedacht heb, maar als iets wat ik ontdekte op de scooter in Vietnam en sindsdien nooit meer heb losgelaten.