Ik zou willen dat ik dat ook kon

Het is één van de meest gehoorde reacties als ik vertel over mijn reisplannen. En ik begrijp het echt. Het vertrouwde leven loslaten is niet niks. Je vrienden en familie dichtbij hebben, je eigen bed, je vaste weekendplannen, je sportmaatjes. Dat is fijn. Dat is veilig. En dan opeens alles opgeven voor een land waar je niemand kent en een agenda die compleet leeg is? Dat voelt voor veel mensen als een sprong in het diepe.

Maar ik denk dat die zin, "ik zou willen dat ik dat ook kon", voor de meeste mensen niet gaat over geld of tijd. Het gaat over controle. Over het idee dat je iets opgeeft zonder te weten wat je ervoor terugkrijgt.

En dat gevoel ken ik. Ik was vroeger iemand met een agenda die maanden vooruit volstond. Altijd bezig, altijd onderweg, altijd op tijd proberen te zijn. Een treinvertraging of een file kon mijn hele dag in de war gooien, simpelweg omdat er geen ruimte voor was. Ik had alles volgepland, dus elke verstoring voelde als een probleem. En dat is nou net wat ik op reis absoluut niet wil. Die stress, dat gevoel van constant achter de feiten aan lopen.

Dus toen ik begon met reizen, koos ik bewust voor het tegenovergestelde. De belangrijkste dingen regel ik vooraf, een vliegticket, een visum, de eerste paar nachten, vervoer vanaf het vliegveld, eventuele vaccinaties. Daarna laat ik het los. Niet omdat ik geen idee heb waar ik naartoe wil, maar omdat ik mezelf de ruimte geef om ter plekke te beslissen.

Neem Nieuw-Zeeland. Mijn vriendin en ik boekten onze vliegtickets en de eerste drie nachten in Auckland. Verder? Geen plan. We wisten dat we een campervan wilden kopen en ergens rond november op het zuidereiland wilden zijn om werk te zoeken. Dat was het. Een richting, geen route. En in die twee maanden daartussen? We volgden ons gevoel. Waar hadden we zin in? Wat zeiden andere reizigers? Wat tipten locals? Die vragen stuurden ons meer dan welk reisschema dan ook had gekund.

En dat is precies waar het voor mij om gaat. Als ik maanden van tevoren alles inplan, weet ik helemaal niet wat ik wil als ik er eenmaal ben. Of ik zin heb in actief zijn of juist de rust wil opzoeken. Of ik ergens langer wil blijven of snel verder wil. Een plan dwingt je om die keuzes te maken voordat je de context hebt om ze goed te kunnen maken.

Ik snap dat niet iedereen zo denkt. Nederlanders plannen graag, ook op vakantie. En eerlijk gezegd is dat helemaal niet erg. Maar zou je op vakantie niet juist even willen loslaten wat je thuis al de hele tijd doet? Want je weet toch nooit wie er naast je zit in dat vliegtuig, wie je aanspreekt in dat hostel of wie er tegenover je zit in dat kleine koffiezaakje. Die kleine, onverwachte momenten, dat zijn vaak de momenten die je het langst bijblijven. Maar alleen als je er ruimte voor hebt gelaten.

"Ik zou willen dat ik dat ook kon." Ik denk dat je het al kan. Je hoeft alleen maar iets minder te plannen.