Karaoke in Vietnam

Het is april 2017 als ik met een goede vriend door Vietnam toer. Hij op de motor, ik op de scooter. Het is de eerste keer dat ik echt op reis ben, voor een langere periode. Ik had een tussenjaar genomen en zo'n zes maanden in de bouw gewerkt om genoeg te sparen. Deze vriend was al bijna een jaar op wereldreis en Vietnam was zijn laatste avontuur voordat hij weer naar huis zou vliegen.

We kopen onze motor en scooter in Ho Chi Minh City, het zuiden van het land. Vier weken de tijd om Hanoi te bereiken in het noorden. Dat was onze richting. Verder hadden we niks uitgestippeld. We keken onderweg wel. En dat pakte goed uit, want op basis van tips van andere reizigers, het internet en ons eigen gevoel legden we een prachtige route af. Door het binnenland, door de bergen, langs de stranden. Vaak besloten we pas 's avonds bij het eten waar we de volgende dag naartoe zouden gaan.

Op een dag komen we aan in een klein stadje en besluiten te lunchen. We kiezen een restaurantje dat er vertrouwd uitziet, iets wat we eigenlijk altijd deden. Bij sommige tentjes zag je het vlees ongekoeld in de vitrines liggen, en dat risico namen we liever niet. We bestellen wat en raken aan de praat met een Vietnamese dame. Haar kinderen runnen het restaurant. Er zit een vrolijke groep Vietnamezen binnen en de sfeer zit er goed in. Het is een gezellig gesprek, en aan het einde nodigt de vrouw ons uit voor een karaokefeestje bij haar thuis die avond. We hebben geen plannen. Dus we zeggen ja.

's Avonds rijden we naar het opgegeven adres. Een rustige woonwijk. Als we aankomen lijkt er niemand thuis. We staan een beetje onwennig voor de deur. Dan komt er een man uit een zijkamer, verwelkomt ons hartelijk, geeft ons allebei een microfoon, zet de tv en de karaokespeler aan en verdwijnt weer. Wij staan daar, twee Nederlanders, microfoon in de hand, in de huiskamer van een wildvreemde. We kijken elkaar aan en beginnen maar te zingen, puur uit ongemak.

Na een tijdje komt de vrouw die ons had uitgenodigd thuis en zet ons een biertje neer. Langzamerhand druppelen er meer mensen binnen. De sfeer ontdooit. Ze vertelt ons dat er ook nog een stel backpackers komt vanavond. En als die binnenstappen blijken het ook Nederlanders te zijn. Wat een toeval.

Het is onmogelijk om een leeg glas in je handen te hebben die avond. Bij iedere slok wordt er bijgeschonken. Iedereen zingt uit volle borst mee, de karaoke staat keihard en het wordt alsmaar gezelliger. Wat begon als een ongemakkelijk moment alleen in een vreemde huiskamer, eindigde in een feestje om nooit meer te vergeten.

Deze avond is er eentje die me altijd is bijgebleven. Niet omdat we iets bijzonders hadden gepland, maar juist omdat we helemaal niks hadden gepland. Als we een strak schema hadden gehad, waren we na de lunch doorgereden. Geen tijd voor een uitnodiging van een wildvreemde. Geen ruimte voor zo'n avond. Maar we hadden die ruimte wel. En daardoor gebeurde dit.

De mooiste momenten plan je niet. Die gebeuren gewoon.