Van autopech naar 3 weken tuinieren in Queenstown

De beste momenten plan je niet. Dat klinkt als een cliché, en eerlijk gezegd dacht ik dat zelf ook toen ik het voor het eerst hoorde. Maar er zijn van die momenten waarop het leven je dat even heel concreet laat zien. Dit is zo'n moment.

Eind februari 2026 hadden mijn vriendin en ik net onze laatste werkdag erop zitten bij het Cardrona Hotel in Cardrona, Nieuw-Zeeland. Drie maanden lang hadden we daar gewerkt om ons spaarpotje weer wat op te krikken. Het was een goede tijd, vooral dankzij onze collega's, maar drie maanden is ook lang genoeg voor één plek. We waren er klaar voor. Klaar om Nuku, onze campervan, weer in te stappen en het zuidereiland verder te verkennen.

Maar eerst: een afspraak bij een garage in Queenstown. We hadden al een tijdje wat kleine probleempjes met de auto, dus we wilden dat even laten nakijken voor we verder trokken. Cardrona ligt zo'n 45 minuten van Queenstown, via de Crown Range Road, een prachtige bergweg maar niet iets waar je zin in hebt vroeg in de ochtend. Dus we sliepen de avond ervoor op een camping dichter bij de stad.

De volgende ochtend rijden we richting de garage. We komen een heuvel op en rollen er meteen weer af. De versnellingen doen het niet meer. Ik krijg de wagen nog net in de eerste versnelling, klimmen de heuvel op, en eenmaal rijdend schakelt hij weer redelijk. We komen veilig aan. Een paar dagen later het verdict: de versnellingsbak is kapot en moet vervangen worden. Duur, en het kost tijd. Veel tijd. Nu is Queenstown niet bepaald de goedkoopste stad van Nieuw-Zeeland. Als we hier een paar weken vast zitten met hotelkosten bovenop een dure reparatie, zijn onze drie maanden Cardrona in no time verdwenen. Dus we gingen zitten en dachten na. Wat nu?

Een vriendin tipt ons over HelpX. Een platform waarbij je een paar uurtjes per dag vrijwilligerswerk doet bij locals, in ruil voor gratis onderdak en eten. Klinkt goed. We maken een profiel aan en komen al snel in contact met Jillian, een vrouw uit Queenstown. Haar man Dick en zij wonen in Jacks Point, aan de andere kant van het meer. Het plan: een weekje helpen, vier dagen werken en drie vrij. Dan is de auto hopelijk ook klaar.

Dick komt ons 's ochtends ophalen bij de bushalte. Hij is een gepensioneerde boer en meteen duidelijk dat het goed zit. Eenmaal op hun terrein valt onze mond open. Het is een ongelooflijk groot stuk land, meer dan honderd jaar in de familie, en langzaam geven ze stukken weg aan goede doelen, aan de universiteit, of verkopen ze voor woningbouw. Maar ze houden zelf ook nog een flinke lap over. En op dat stuk mochten wij aan de slag.

Voornamelijk tuinieren, schoonmaken, hout hakken, klusjes in en om het huis. We werkten samen met een klein team dat al jaren voor het stel werkt, stuk voor stuk behulpzaam en goed gezelschap. En de plek zelf was werkelijk waanzinnig. Aan het meer, met de Remarkables op steenworp afstand. Na elke werkdag liepen we zo naar het water voor een duik. Op onze vrije dagen leenden we hun auto om de omgeving te verkennen.

Eén weekje werd uiteindelijk bijna drie weken, omdat de reparatie langer duurde dan verwacht. En eerlijk? We hadden er niet zoveel moeite mee, omdat we op een prachtige plek zaten.

Dit is precies waarom Reizen zonder Route voor mij werkt. Als we een strak reisplan hadden gehad, boekingen, reserveringen, een schema, was dit één grote teleurstelling geworden. Nu hadden we ruimte in onze agenda, en daardoor ook ruimte in onze mindset. We konden schakelen. Oplossingen zoeken in plaats van in paniek raken.

En door die pech zijn we op een plek terechtgekomen waar we anders nooit waren geweest. Bij mensen die we anders nooit hadden ontmoet. Met een ervaring die we anders nooit hadden gehad. Ik heb er zelfs een nieuwe hobby aan overgehouden, tuinieren, wie had dat gedacht.

De beste momenten plan je niet. En dit was er zo eentje.