Earnslaw Burn: de zwaarste en misschien wel de mooiste hike van mijn reis in Nieuw-Zeeland
Bijgewerkt op: 24 jun
Zes uur lang klimmen we over omgevallen bomen in een bos waar geen einde aan lijkt te komen, en op dat moment vraag ik me serieus af waar ik aan begonnen ben. Geen uitzicht, geen pad dat normaal aanvoelt, alleen maar boomstammen, beekjes waar je doorheen moet en spieren die steeds meer beginnen te protesteren. En toch is dit precies het soort moment waar ik achteraf het meest van houd op reis, want het is ook precies het soort moment dat je nooit had kunnen plannen.
Het begon allemaal heel toevallig. We werkten op dat moment alweer drie maanden bij het Cardona Hotel in Nieuw-Zeeland, een baan en een plek die we van tevoren ook niet hadden uitgestippeld, toen twee collega's ons vroegen of we mee wilden naar Earnslaw Burn. Ik had er weleens over gelezen en wist dat het uitzicht bij de gletsjer fenomenaal zou zijn, maar ik wist ook dat de tocht ernaartoe als pittig te boek staat. Mijn vriendin had nog nooit gehiked voordat we in Nieuw-Zeeland aankwamen, maar gelukkig hadden we al wel veel tochten gedaan. Toch zeiden we ja, want dat is precies waar Reizen zonder Route om draait. Je hoeft niet alles te plannen of zelfs maar zeker te weten of je het aankunt, we waren in goede handen en we hadden vertrouwen erin dat het goed zou komen!
De tocht erheen: meer afzien dan we hadden verwacht
We pakten onze tas vol met een tentje, slaapzakken, matjes en al het andere kampeerspul, want het plan was om een nacht door te brengen vlakbij de gletsjer. Het eerste stuk van de tocht viel nog relatief mee, maar al snel veranderde het pad in een aaneenschakeling van omgevallen bomen waar we overheen moesten klimmen en klauteren. Onze collega's, die wel ervaren hikers zijn, liepen in een lekker tempo voor ons uit, terwijl wij er met zijn tweetjes wat rustiger aan deden. Elke keer als we dachten dat het bos bijna voorbij was, kwam er weer een nieuw stuk vol obstakels, en op een gegeven moment voelde het bijna alsof dat bos geen einde wilde nemen.
Wat het soms nog lastiger maakte, was het geluid van helikopters die af en toe overvlogen, wetende dat je ook gewoon met een heli naar de gletsjer kan vliegen en al dat afzien kan overslaan. Maar terugkeren was voor ons geen optie, want we wilden deze hike zo graag voltooien als we eenmaal waren begonnen. En eerlijk gezegd geloof ik ook gewoon dat een eindpunt veel meer waard wordt als je er hard voor hebt moeten werken om er te komen.
Het kamp en de eerste glimp van de gletsjer
Na zo'n zes uur klimmen, klauteren en doorzetten kwamen we eindelijk uit het bos en zagen we onze vrienden al druk bezig met het opzetten van de tenten. Wat een opluchting was dat, even kunnen zitten en wat kunnen rusten voordat we het laatste uur naar de gletsjer zelf zouden lopen. De plek waar we onze tenten neerzetten, vlak langs een klein riviertje, was op zichzelf al adembenemend mooi, en dat gaf ons net de energie om er nog een stuk wandelen tegenaan te gooien.
Toen we dichter bij de gletsjer kwamen, werd het uitzicht met elke stap indrukwekkender. Overal om ons heen torenden bergen op, en in de verte zagen we de gletsjer zelf met talloze watervallen die er vanaf stroomden. We konden onze ogen bijna niet geloven na zo'n zware dag, en alle pijn in onze benen leek voor even helemaal te verdwijnen. Onze vrienden waagden zich aan een ijskoude duik bij de waterval, iets waar ik zelf toch echt voor bedankte, en daarna kookten we water om daar, op een van de mooiste plekken waar ik ooit heb gegeten, ons avondeten klaar te maken.
Vertrouwen dat het goedkomt
Toen het begon te schemeren liepen we snel terug naar onze tenten, en na zo'n lange dag vol inspanning viel ik vrijwel direct in slaap zodra ik lag. De volgende ochtend werden we redelijk uitgerust wakker, precies op tijd om de zon over onze plek te zien komen, en zelfs een paar herten kwamen nog even nieuwsgierig kijken wie er bij hun rivier had gekampeerd. Na een kop koffie en een ontbijt pakten we alles weer in voor de tocht terug, die alweer urenlang afzien betekende, maar die we deze keer met een soort rust aflegden omdat we wisten wat ons te wachten stond.
Toen we eindelijk onze auto weer zagen staan, voelde dat als een overwinning die we samen hadden behaald. We hadden het gedaan, en het was precies zo waanzinnig als ik had gehoopt.
Wat deze hike me weer liet zien
Achteraf is dit precies het soort herinnering die laat zien waarom ik geloof in reizen zonder vast plan. We stonden op die hike met vrienden die we hadden leren kennen op een plek waarvan we van tevoren niet eens wisten dat we er zouden wonen en werken, en we deden een tocht waarvan ik vooraf niet zeker wist of we hem wel zouden kunnen volbrengen. Niets daarvan had ik kunnen plannen, en juist dat maakte het zo bijzonder.
Dit is precies waar mijn motto vandaan komt. Mijn plan is om geen plan te hebben, en Earnslaw Burn is daar een mooi bewijs van. Niet omdat we niets hadden voorbereid, want we hadden onze spullen, onze route en onze veiligheid prima op orde, maar omdat we de ruimte hadden gelaten om ja te zeggen tegen iets dat we niet hadden zien aankomen. En soms is dat ja precies het begin van je mooiste verhaal.
Heb jij weleens een hike of avontuur gedaan dat zwaarder was dan je had verwacht, maar die je voor geen goud had willen missen? Ik hoor het graag, want dit soort verhalen en tips zijn precies waar Reizen zonder Route om draait.
Opmerkingen